Leon Dąbrowski

Podpułkownik piechoty Wojska Polskiego
30.05.1887 Kozienice

Biografia

Leon Dąbrowski urodził się 30 maja 1887 roku w Kozienicach, w ówczesnym mieście powiatowym guberni radomskiej. Był synem Pawła, oficera armii rosyjskiej, i Marii z Kaczorowskich. Pochodził z rodziny szlacheckiej i wyznawał katolicyzm.

Po ukończeniu Pskowskiego Korpusu Kadetów w 1906 roku, wstąpił do Aleksandrowskiej Szkoły Wojskowej w Moskwie. 16 czerwca 1908 roku otrzymał stopień podporucznika i rozpoczął służbę w 2 pułku strzelców w Płocku, później przeniesionym do Łodzi. W pułku pełnił funkcje młodszego oficera, dowódcy oddziału wywiadowców oraz dowódcy karabinów maszynowych. W 1910 roku objął dowództwo oddziału łączności pułku, a w 1911 roku awansował na porucznika.

Podczas I wojny światowej walczył w szeregach 2 pułku strzelców. Był dwukrotnie ranny: 3 listopada 1914 roku pod Łęczycą i 11 października 1915 roku pod Dyneburgiem. Dowodził kompanią, a od 15 lipca 1916 roku pełnił obowiązki dowódcy pułku na froncie rumuńskim.

22 grudnia 1917 roku wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji, gdzie objął dowództwo batalionu 13 pułku strzelców polskich. Uczestniczył w bitwie pod Kaniowem 11 maja 1918 roku.

Po odzyskaniu niepodległości, w 1923 roku służył w 31 pułku strzelców kaniowskich w Łodzi, a następnie w 55 pułku piechoty w Lesznie. W 1924 roku awansował na podpułkownika. W latach 1927-1932 pełnił funkcję komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień w Starogardzie. W 1933 roku przeszedł w stan spoczynku.

Za swoje zasługi został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych oraz orderami rosyjskimi. Mieszkał w Warszawie. Był żonaty z Jadwigą z domu Berndt, nie mieli dzieci.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 6710
Uczestnik bitwy pod Kaniowem w 1918 roku
Dowódca batalionu w 13 pułku strzelców polskich
Podpułkownik piechoty Wojska Polskiego
Odznaczony Krzyżem Walecznych i Medalem Zwycięstwa

Ciekawostki

W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako 'Leon I Dąbrowski' dla odróżnienia od innych oficerów o tym samym imieniu i nazwisku.
Był dwukrotnie ranny podczas I wojny światowej - pod Łęczycą i pod Dyneburgiem.
Mieszkał w Warszawie po przejściu w stan spoczynku i był przewidziany do użycia w czasie wojny.

Udostępnij