Zygmunt I Stary
Biografia
Zygmunt I Stary urodził się 1 stycznia 1467 roku w Kozienicach jako przedostatni z sześciu synów Kazimierza IV Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. Po śmierci brata Aleksandra Jagiellończyka w 1506 roku objął tron wielkoksiążęcy na Litwie, a następnie został wybrany na króla Polski. Koronacja odbyła się 24 stycznia 1507 roku w katedrze na Wawelu.
Jego panowanie przypadło na okres zwany „złotym wiekiem” w Polsce. Zygmunt I przeprowadził reformy gospodarcze, uporządkował finanse państwa, dbał o rozwój miast i mennicy. W 1526 roku przyłączył Mazowsze do Korony, a w 1529 roku przeprowadził elekcję vivente rege, zapewniając następstwo tronu swojemu synowi Zygmuntowi Augustowi. Był też mecenasem sztuki - to za jego rządów powstała renesansowa Kaplica Zygmuntowska na Wawelu.
W polityce zagranicznej starał się utrzymać równowagę sił. Toczył wojny z zakonem krzyżackim, Moskwą i Mołdawią. W 1525 roku przyjął hołd pruski Albrechta Hohenzollerna, przekształcając Prusy zakonne w świeckie leno. Zmarł 1 kwietnia 1548 roku w Krakowie, pozostawiając kraj w dobrej kondycji, choć ostatnie lata jego rządów były w dużej mierze kształtowane przez żonę Bonę Sforzę.