Zygmunt I Stary

Król Polski, wielki książę litewski
01.01.1467 01.04.1548 Kozienice

Biografia

Zygmunt I Stary urodził się 1 stycznia 1467 roku w Kozienicach jako przedostatni z sześciu synów Kazimierza IV Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. Po śmierci brata Aleksandra Jagiellończyka w 1506 roku objął tron wielkoksiążęcy na Litwie, a następnie został wybrany na króla Polski. Koronacja odbyła się 24 stycznia 1507 roku w katedrze na Wawelu.

Jego panowanie przypadło na okres zwany „złotym wiekiem” w Polsce. Zygmunt I przeprowadził reformy gospodarcze, uporządkował finanse państwa, dbał o rozwój miast i mennicy. W 1526 roku przyłączył Mazowsze do Korony, a w 1529 roku przeprowadził elekcję vivente rege, zapewniając następstwo tronu swojemu synowi Zygmuntowi Augustowi. Był też mecenasem sztuki - to za jego rządów powstała renesansowa Kaplica Zygmuntowska na Wawelu.

W polityce zagranicznej starał się utrzymać równowagę sił. Toczył wojny z zakonem krzyżackim, Moskwą i Mołdawią. W 1525 roku przyjął hołd pruski Albrechta Hohenzollerna, przekształcając Prusy zakonne w świeckie leno. Zmarł 1 kwietnia 1548 roku w Krakowie, pozostawiając kraj w dobrej kondycji, choć ostatnie lata jego rządów były w dużej mierze kształtowane przez żonę Bonę Sforzę.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Fundator Kaplicy Zygmuntowskiej zwanej perłą renesansu na Wawelu
Wcielenie Mazowsza do Korony w 1526 roku
Przeprowadzenie elekcji vivente rege dla Zygmunta Augusta w 1529 roku
Zawarcie traktatu krakowskiego i hołd pruski w 1525 roku
Modernizacja gospodarki i skarbu państwa

Ciekawostki

Był pierwszym królem Polski, który wprowadził sztukę renesansową do kraju, wyprzedzając inne kraje Europy
Przeżył nieudany zamach w 1523 roku, gdy strzelano do niego na krużgankach zamku na Wawelu
W 1994 roku jego wizerunek umieszczono na banknocie o nominale 200 złotych

Udostępnij